Axente Sever /Frauendorf Fortified Church
and Historic Museum

                 



Het Muzeul Cetate,

museum over de geschiedenis van de weerkerken.

Het museum is gevestigd in de muur van de 13e eeuwse weerkerk van Frauendorf, in het Roemeens Axente Sever. Het vertelt een indrukwekkend relaas over de Saksen, Roemenen en Hongaren, die zich eeuwenlang moesten verdedigen voor hun land en bestaan. Je krijgt antwoord waarom Transsylvanië, dat in het duits Siebenbürgen heet, zoveel prachtige middeleeuwse weerkerken heeft. Het is een schokkend en boeiend verhaal, over wie de architectonische wonderen hebben gebouwd, wanneer, waarom en hoe de kerken in de middeleeuwen werden gebouwd. In de tijd reizend ontmoet je moordende mongolen, brandschattende turken en de eerste migranten Flandrenses genoemd. Boeren uit Vlaanderen, Brabant en Lotharingen die rond 1150 naar Siebenbürgen trokken, het land van melk en honing, op zoek naar een beter leven. Ze namen hun cultuur mee, waarvan nog steeds de sporen te vinden zijn. In het museum zijn enige bijzondere voorbeelden daarvan te zien.                                                                                                      

Om zich te weren tegen turken, tartaren en rondtrekkend gespuis verbouwden de saksen hun kerken eeuwenlang tot machtige onnneembare vestingen. Hun verdedigingstactiek wordt haarfijn uitgelegd en getoond. Educatief is zeker ook de informatie over welke bouwmaterialen er werden gebruikt en hoe er in de middeleeuwen werd gebouwd. Er is te zien hoe die honderden verdedigbare dorpjes van de Saksen in elkaar zaten, je kan er ook kennis maken met de typische Frankische hoeven Het centrum van het gemeenschapsleven was de kerk. Dus is er ook veel aandacht voor het helaas verdwenen dorpsleven van de Saksen met hun rijke tradities van de dorpsorganisatie, de plichten van de nabuurschap, fessten, geloofsuitingen en hun middelen van bestaan.

Met diverse maquettes, tekeningen, interactieve voorbeelden, displays met vlotte teksten en interessante museale stukken ga je een verdwenen tijd herontdekken en de geheimen van de middeleeuwen ontrafelen. Het museum is kindvriendelijk, ook voor hen is er veel te ontdekken.

 

Op de binnenplaats krijg je een overweldigende indruk over de 12e eeuwse hoge ommuring met schietgaten en gietgoten. Restanten van de weergangen en platforms zijn duidelijk te herkennen. Een beeld krijg je over de ontwikkelingsfasen van de kerkburcht. De intieme kerk, gebouwd eind 1200 kan bezichtigd worden en je kunt de machtige toren beklimmen. Oude huisjes van omstreeks 1700 leunen tegen de verdedigingsmuur. Daar woonden de dorpelingen met have en vee in bange tijden. Thans worden ze gebruikt voor het houden van tentoonstellingen.

Het museum is bedoeld als levend monument voor al die generaties die zich vele offers getroost hebben en samengewekt hebben om Transsylvanië tot welvaart te brengen

Openingstijden:

Museum en kerk zijn te bezichtigen dinsdag t/m vrijdag van 10.00 tot 18.00 Op  zondag van 12.00-1700

Beheerder Livia Pelger gsm 0735 569 996 E-mail pelgerlivia@yahoo.com

Gastenverblijven:

Na de restauratie in 2008 van een 14-tal historische schuilkamers in de noordring van de vestingmuur is er naast het museum ook ruimte gekomen voor 4 rustieke logeerkamers, alle voorzien van badkamer en toilet. De meeste kamers hebben ook een zitruime, waar een derde bed geplaatst kan worden. Het maximum aantal gasten is 14.

Prijs per € 10 per persoon. Ontbijt € 5

Reserveren:

Livia Pelger tel 0040 (0) 735.569.996

E-mail muzeulcetate@yahoo.com GPS: N 46.5.35 E 24.12.727

Conservator: Ilse Constantin, Strada Principala 269 tel (0040) 0269-847328

De ontbijtkamer

 Het dorp Frauendorf  

Het dorp Frauendorf

Frauendorf (Roemeens "Axente Sever", plaatselijk dialect "Frua") is gelegen aan de DN 14 in de provincie Sibiu op ca. 11 km ten zuidwesten van de stad Medias. Het dorp wordt voor het eerst genoemd in een document uit 1305 en heet dan Villa Dominarum. Toch moet de plaats al eerder bewoond zijn geweest. Want in 1875 worden er in Frauendorf 562 gouden munten gevonden uit de periode 211 - 56 voor Christus. De bewoners van de plaats zijn Saksen, middeleeuwse westeuropese kolonisten, Brabanders en Vlamingen, "Flandrenses" (circa 1142-1150) .Het dorp wordt gekenmerkt door lintbebouwing met een weerkerk die de dorpelingen in tijd van gevaar onderdak moet bieden.

De wereldgeschiedenis lijkt lange tijd aan Frauendorf voor bij te gaan. In 1821 wordt echter Axente Ion in het dorp geboren. Deze politicus, pedagoog en prefect, die de bijnaam Sever draagt, speelt een belangrijke rol tijdens de Revolutie van 1848. Hij is als hoofd van de propaganda afdeling een belangrijke medestrijder van Avram Iancu.

In 1931 krijgt de plaats Frauendorf, ter gelegenheid van de 25ste sterfdag van Axente Ion de naam Axente Sever.

Tegenwoordig telt het dorp 2300 inwoners. Het grootste deel van de oorspronkelijke Duitstalige bevolking is vertrokken. Er wonen nu nog een twintigtal Saksen in het dorp. De voornaamste middelen van bestaan zijn bosbouw en wijnbouw.

Het dorpsontwikkelingsproject met de restauratie van de weerkerk met in de muur een museum en een pension was het initiatief van internationale samenwerking tussen

Stichting Opération Villages Roumains NL (nu Stichting Comité Samenwerking Roemenië) te Ossendrecht.

The Mihai Eminescu Trust

Siebenburgische Sachsische Stiftung

Deutsche Bundesstiftung Umwelt

Nuttige adressen Postcode 557025

Postkantoor: Strada Principala 164 Axente Sever

Primaria (gemeentehuis) Strada Principala 165 Axente Sever

Muzeul Cetate, Strada Principala

                                                       

 Plattegrond van de Allerheiligenkerk in Axente Sever

De Evangelische weerkerk van Frauendorf werd tussen 1322 en 1323 gebouwd in gotische stijl. De kerk heeft een enkelvoudige ommuring. In de muren van de kerk zijn een aantal vertrekken, waar de bevolking van het dorp in tijden van gevaar kon schuilen. Het barok orgel van de kerk stamt uit hetzelfde jaar 1777. De kerk is gewijd aan Allerheiligen. Later heette de kerk Onze Lieve Vrouwe Kerk, vandaar de naam Frauendorf.

De gotische zaalkerk bestaat uit een schip, een zogenaamde vieringstoren, boven de kruising tussen koor en schip. De toren is te beklimmen vanaf een deur in de buitenkant van de kerk. Je moet over de kerkzolder heen naar de toren. Op de klokken staan inscripties: "Gloria in excelcis Deo et in terra pax hominibus" (de bekende spreuk van de herders bij de geboorte van Christus) "Miserere nostri Domine/ Anno 1699". Je wordt beloond met een prachtig uitzicht!

Rondom zijn gallerijen, het orgel staat op de westgallerij. De orgelbouwer Johann Hann uit Sibiu bouwt het eerste orgel. In 1926 werd het door de firma Ludwig Wegenstein uit Timisoara tot een pneumatisch orgel omgebouwd. De gemetselde kansel staat aan de zuidmuur

Het barokaltaar werd gemaakt door Stephan Valepagi. Het avondmaal wordt gevierd vanaf de Predella, de tafel aan de voorkant van het altaar. De belangrijkste voorstelling is de kruisiging van Christus met ernaast zijn moeder Maria en de apostel Johannes. Tussen de vier Korintische zuilen staan de apostelen Petrus en Paulus.

De kerk verkeert op dit ogenblik nog in een redelijke staat. De ommuring, waarin de korenkamers gevestigd waren, was er slecht aan toe. Opération Villages Roumains met als voortrekker Ton van Rijen, besloot dat er wat aan gedaan moest worden. Besprekingen met het Consistorium in Medias resulteerden in een grondige restauratie van de korenkamers en een verbouwing hiervan tot museum.

   

Conservator: Ilse Constantin, Strada Principala 269 tel (0040) 0269-847328

Eigenaar: Medias Bezirkskonsistorium tel (0040) 0269-843483 De kerk is te huur voor het houden van lezingen, het maken van en luisteren naar muziek, alles passend in de serene sfeer van dit prachtige monument.


Wat is een weerkerk?

Het woord weerkerk bestaat uit twee delen. De lettergreep "weer" zit ook in de woorden weerstand, afweer, verweer en het duitse woord Wehrmacht en heeft te maken met verdedigen. De kerken werden namelijk gemaakt met een verdedigingsmuur om zich te verdedigen tegen de gevreesde Turken. In de muren van de kerkburcht zijn z.g. schuilkamers en voorraadkamers "korenkamers".

De kerken komen ook in andere landen voor b.v. Noord Frankrijk. In Roemenië komen ze voor ruwweg in de streek tussen Sibiu en Brasov. Hieronder een kaartje met de meest bekende, er zijn er echter een hondertal. Buiten het gebied zijn er nog weerkerken in Aiud (jud. Alba) en in Sfantu Gheorghe, Darjiu, (jud. Covasna),  de laatste drie zijn in Hongaarse gebieden.

     

         

Onder bescherming van de Unesco als Cultureel Erfgoed staan de weerkerken in Biertan, Calnic, Darjiu, Harman, Saschiz en Viscri

woordenboek: Wehrkirche (duits), église fortifiée, (frans), fortified church (engels), biserica fortificate (roemeens) erödtemplomos falvai (hongaars)

De Saksen


De eerste kolonisten, "Flandrenses" komen op uitnodiging van de Hongaarse koning Geza II (1141 - 1162) naar Roemenië. Zij vestigen zich in het dal van de Hartibaciu rivier rond wat nu de plaats Agnita is. Ook Duitse ridderorden worden uitgenodigd om zich in Transsylvanië te vestigen. Tussen 1211 en 1225 bouwen zij vestingen zoals Brasov en Bran. Zij werden naar dit deel van het Hongaarse rijk gehaald om de zuidoost flank van het rijk te beschermen tegen invallen. Na 1200 werden alle kolonisten Saksen genoemd. In een aantal emigratiegolven tot aan 1350 werd het land bevolkt.
Belangrijk voor de eerste Saksen is de zogenaamde "Gouden Vrijbrief" (1224) die door koning Andreas II wordt uitgevaardigd, Op grond hiervan verkrijgen de Saksen zelfbestuur en een eigen rechtspraak in de gebieden waarin zij wonen. Door deze Gouden Vrijbrief komen er meer en meer mensen uit de Lage Landen en Duitsland naar Transsylvanië. Aan het begin van de 14de eeuw wordt hun woongebied steeds groter. Zij wonen dan in een gebied gelegen tussen de Tirnave en de Olt rivier. Omdat de Turken na 1420 steeds vaker het zuidoosten van het Hongaarse rijk binnenvallen, beginnen de Saksen hun dorpen beter te beschermen. Centraal in de dorpen en steden staat de kerk. Deze wordt voorzien van verdedigingsmuren en uitkijktorens. Ook kunnen de dorpelingen in tijden van gevaar op het terrein van deze zogenaamde weerkerken een veilig heenkomen zoeken. Sommige van de weerkerken krijgen uiteindelijk twee of drie verdedigingsmuren.


Saksische boer en boerin gaan naar de kerk Saksische boer


De maatschappij van de Saksen is georganiseerd zoals die in de landen waar zij vandaan komen. De zogenaamde ambachtsgilden spelen een belangrijke rol in hun samenleving. In steden zoals Sighisoara is dat nog goed te zien aan de diverse verdedigingstorens, die allen de naam van een van de ambachtsgilden dragen.

Na het opgaan van Transsylvanië in Roemenië als het gevolg van de Eerste Wereldoorlog in 1918, gaan de Saksen naadloos over in de nieuwe Roemeense staat.

De Tweede Wereldoorlog is een donkere tijd voor de Saksische gemeenschap. Velen van hen worden gedwongen als zogenaamde Volksduitser, dienst te nemen in het Duitse leger.

In de tachtigerjaren van de vorige eeuw besluit de communistische dictator Ceausescu dat de c.a. 800.000 Duitstalige Roemenen naar Duitsland mogen vertrekken. Zijn bewind heeft namelijk dringend geld nodig. Met de Duitse regering sluit hij een overeenkomst over de uitreis van de Saksen. Voor iedere Saks die naar Duitsland vertrekt moet een grote som geld worden betaald. Omdat de economische situatie meer en meer verslechterd besluiten vele tienduizenden op het aanbod in te gaan. Het gevolg is dat gehele dorpsgemeenschappen verdwijnen. Ook na de revolutie van 1989 vertrekken veel Saksen naar Duitsland in de hoop daar een beter bestaan op te kunnen bouwen.

Vandaag de dag wonen er nog ongeveer 100.000 Saksen in Roemenië. Belangrijke concentraties Saksen worden gevonden in plaatsen zoals Medias, Sibiu en Sighisoara. Toch lijkt het dat de Saksen geleidelijk aan zullen verdwijnen. In de plaats Medias bijvoorbeeld daalde de Duitstalige gemeenschap in 15 jaar tijd van meer dan 15.000 naar amper 1000.

Jonge vrouwen in de kerk.

De kerk gaat uit.

-----------------------------------------------------

Op  het duitse blad staat een beschrijving van de pelgrimsroute

"Weerkerken in het wijnland"

-----------------------------------------------------

Onderstaand artikel, geschreven door Ton van Rijen  heeft in het Roemenië Bulletin van februari 2004 gestaan en is zeer informatief. Daaronder staat een bericht over de weerkerk in Frauendorf.

Saksische weerkerken

Reizend door het heuvelachtige landschap van Transylvanië, Siebenburgen of Zevenbergen, zoals je wilt, word je getroffen door de vele prachtige middeleeuwse bouwwerken als boerenburchten en weerkerken, die het landschap domineren. Meer dan vijfhonderd kerken en kastelen, burchten en forten werden in de middeleeuwen door de Saksen gebouwd. De architect Hermann Fabini heeft ze van buiten en binnen gefotografeerd, gegevens erover verzameld en dat alles samengebracht in een indrukwekkend album, bestaande uit twee banden, dat in 2000 werd uitgebracht. Een naslagwerk, dat recht doet aan die enorme, in het westen bijna onbekende, monumenten.

Weerkerken

In het centrale deel van Transylvanië zijn in een gebied van 100 bij 60 km meer dan honderd weerkerken te vinden. Je staat dan ook telkens versteld als na een bocht in de weg, weer zo een slapend dorpje met een massief middeleeuws bastion en hoge torens plots voor je opdoemt. Een indrukwekkende middeleeuwse schat, die het landschap indringend beheerst. Aan de noordelijke flank van de Karpaten vind je de oudste weerkerken. Meestal zijn de torens nog in Romaanse stijl opgetrokken. Na de verwoestende aanvallen van de Mongolen werden in de dertiende en veertiende eeuw de oorspronkelijke kerken versterkt. Het schip en het koor van de kerk werden verhoogd, schietgaten en weergangen werden aangebracht. Bastions en uitkijktorens werden gebouwd en verbonden met hoge stenen muren. Sommige weerkerken bezitten zelfs twee of drie van die hoge ommuringen. Daarin werden vluchtkamers voor de bevolking gemaakt en voorraadkamers, die tot voor kort nog als zodanig gebruikt werden. Elk Saksisch dorp had zijn eigen verdedigingsstrategie, afhankelijk van de terreinconditie. Elke weerkerk of kerkburcht is dan ook in architectonisch opzicht een unicum, alhoewel er een twaalftal soorten grondpatronen te onderscheiden zijn. Eeuwenlang waren de kerken het epicentrum van geloof en cultuur van de Saksen, zoals de inwijkelingen uit het westen werden genoemd door de Hongaarse koning Geysa II. Die eerste emigranten bevolkten op zijn verzoek het vruchtbare land, het "desertum" van "trans silvae", rond 1150. Zij kwamen hoofdzakelijk uit het Rijnland, Lotharingen, Wallonië en de Zuidelijke Nederlanden. In bepaalde Saksische dialecten zijn nog taalrestanten terug te vinden die op banden met Vlaanderen en Brabant wijzen.De meeste Saksen vertrokken echter in het begin van de negentiger jaren van Transylvanië naar Duitsland, hun bijzondere kerken alleen achterlatend. Die hebben nu grotendeels hun functie verloren. In sommige kerken in de verspreid liggende dorpen worden nog voor een handjevol mensen, vaak nog per toerbeurt, evangelische diensten gehouden. Door het jarenlang achterstallig onderhoud zijn de meeste kerken in verval geraakt. Kostbare retabels zijn weggehaald en centraal opgeslagen in Medias, waar er diverse in de Margaretha kerkburcht te bezichtigen zijn.

De korenkamers in 2006

Tijdmachine

Een bezoek aan een weerkerk laat een onvergetelijke indruk achter. De toegangspoort van de verdedigingsmuur is de ingang van de tijdmachine. Over de drempel stap je regelrecht de middeleeuwen in. Hoge grijze muren kijken op je neer alsof je de tastbare stilte, waarin de torens staan te dromen, wreed verstoort. Op de binnenplaats de beeldbepalende majestueuze kerk en de noodverblijven voor de dorpelingen in tijden van plundering door Tataren, Mongolen en Turken. In de voorraad kamers zie je nog de genummerde rekken waaraan de boeren het spek, ham en worsten te drogen hingen. In de kerkburcht van Prejmer, die door UNESCO grondig is gerestaureerd, zijn meer dan 270 van die kamers te vinden, tot vier verdiepingen hoog.

Dan ga je de klokkentoren in. Een nauwe opgang in een metersdikke muur, uitgesleten stenen treden van soms 40 cm hoog. Ergens valt wat licht binnen, zodat je kunt zien met welke precisie het eeuwenoude metselwerk vakkundig is uitgevoerd. Eindelijk via een wankele trap met ongelijke treden bereik je de hoge weergang. Er ontrolt zich een wijds landschap, even adembenemend als de eerdere tocht naar boven. De golvende velden en bossen dansen in het zonovergoten zinderend landschap. Mijmerend zie je een stofwolk in de verte, je denkt krijgsrumoer te horen. Je waant jezelf dan die angstige boer te zijn die, hoog op een paar gammele planken, de wacht hield voor de veiligheid van zijn dorp, vrouw, kinderen, dieren. "Wat zal er met de velden gebeuren, mijn oogst en mijn huis!". Zo ging het vaak jaar na jaar, eeuw na eeuw. Het dorp en land met regelmaat gebrandschat.. Maar de weerkerk bleef een veilige haven. Nu genieten wij van een vredig panorama en horen diep onder ons de tred van een paard en het gesnater van een gans, die haar kroost bijeenroept. Vanaf die hoge uitkijkpost is ook goed de oorspronkelijke opbouw van een Saksisch dorp te zien. Meestal staan de huizen gerangschikt langs een driehoekig plein, een structuur die ook bekend is van dorpen in de Kempen, die ook vaak een Frankisch dries hebben. In een Y-vormig stratenpatroon staan alle voorgevels aaneengesloten. Een rij huizen met gelijkvormige percelen en aan de achterzijde een grote schuur over de gehele breedte van het perceel. In de middeleeuwen waren die dorpen dan ook praktisch ontoegankelijk voor ongewenst volk en bendes, daar vanuit de velden de opbouw van het dorp moeilijk was vast te stellen..

Brok in je keel

Beneden wordt met een grote roestige sleutel de zware toegangsdeur tot de kerk geopend. Een ruimte vol licht, kleur en sereniteit. Op een tableau aan de muur worden met nummers de psalmen aangegeven, die gezongen werden tijdens de laatst gehouden kerkelijke dienst. Een nieuwe komt waarschijnlijk niet meer….Ontroerend schoon door de eenvoud zijn de ornamenten van preekstoel, orgel en retabel. Gestoken in lang verslogen tijd door een plaatselijke kunstenaar, die daarin zijn ziel trachtte te leggen. Eeuwenoude lambrisering langs de muren en bloemrijk beschilderde panelen, die de afscheiding vormen tussen de kinderbanken en het kerkgedeelte voor de vrouwen. Het mansvolk stond doorgaans op het balkon om, op hun beurt, weer de vrouwen in de gaten te houden! Op het altaar verse bloemen en een kunstig geweven kleed, waarop de woorden "Gott ist unsre Burg" staan geborduurd. Begrijpelijk, deze vrome boeren, die eeuwenlang op zichzelf aangewezen waren, hadden een gezamenlijke bindmiddel. Hun evangelisch geloof, dat een stempel drukte op geheel hun leven en de Saksische gemeenschap. De kerk was daarbij het middelpunt van en voor alles.
Gezeten op een ruw houten bank word je door de stilte en stralende pracht van eenvoud overmand. Een eeuwenoude geschiedenis trekt aan je voorbij. De oude muren en gewelven buigen zich over je heen en reciteren de duizenden gebeden uit het verleden voor een goede oogst, voor veiligheid, voor hoop en vrede, voor uitzicht in pijn en smart, voor de verloren zonen en vaders die vielen in de voortdurende strijd voor het naakte bestaan. Met een brok in de keel kom je buiten. De deur valt achter je dicht en de kerk gaat op slot.

Redding?

Dat laatste gebeurt nu bij de meeste kerken, maar dan voorgoed, voor altijd. Ten prooi aan de tand des tijds, aan verder verval. Een veelomvattend middeleeuws patrimonium, waarvan de cultuurhistorische waarde nauwelijks te schatten is, staat zo helaas op het punt te verdwijnen. Dat is dan ook de reden dat UNESCO een zevental van de versterkte kerken op de lijst van werelderfgoed heeft geplaatst. De kerkburcht van Prejmer met zijn stevige verdedigingsmuur van vier verdiepingen hoog, is geheel gerestaureerd. Er is daar een heemkunde museum ingericht. Verder is een prachtige kerkburcht hersteld in het afgelegen en daardoor ongeschonden dorp Viscri (Weisskirch). Het dorp, de oogappel van Prins Charles of Wales, die als beschermheer van de Eminescu Trust, zich mede inspant het gehele dorp te laten restaureren. Op de Unesco lijst staan ook de weerkerk van Saschiz (Keisd), waarvan een der zijgevels een enorme verticale scheur vertoont. Darjiu, de kerk uit de veertiende eeuw met een verdedigingsmuur in rechthoekvorm en vijf kleinere torens en een klokkentoren, Biertan (Birthälm), de indrukwekkende gerestaureerde kerkburcht van de vroegere bisschopsstad, de kleine massieve kerkburcht Valea Viilor (Wurmloch) en in Calnic (Kelling) de boerenburcht, die in 1430 in handen kwam van de plaatselijke bevolking en nadien verder versterkt werd tegen Turkse invallen. Zo zijn er nu nog meer dan honderdvijftig van die prachtige voorbeelden van middeleeuwse architectuur van verdedigingswerken in Transylvanië te vinden. Ik noem er een paar: Bazna (Baasen), Cisnadie (Heltau), Cincu (Gross Schenk), Seica Mica, Harman (Honigberg), Dealul Frumos (Schönberg), Medias. Een opmerkelijke burcht is er in Axente Sever (Frauendorf), gelegen langs de doorgaande weg van Sibiu naar Medias. Een hoge massale vorm doemt op in het dorp, de toren van 20 meter hoog, de verdedigingsmuur 6 à 7 meter, die de kerk geheel omvat. In die verdedigingsmuur zijn nog de oorspronkelijke voorraadkamers uit de vijftiende eeuw aanwezig. Ruimten geschikt om, na mogelijke restauratie, te gebruiken als een museum over de geschiedenis van Transylvanië. Een acht eeuwen lang verhaal over oorlog en vrede, armoe en voorspoed.

Naast deze monumenten bezit Transylvanië een grote verscheidenheid aan bezienswaardigheden. Naast de geneugten van de vele de cultuur/historische mogelijkheden van de regio en bij voorbeeld de steden Sibiu, Brasov en Sighisoara, spreken de uitbundige natuur, de bergen, de grotten, de kuuroorden en het pastorale landleven de bezoeker erg aan. Basis elementen voor de ontwikkeling van het rurale toerisme. In het kader van de bevordering daarvan wil men ook een rol toebedelen aan de bijzondere architectuur van de middeleeuwse weerkerken. Zo heeft men het plan opgevat een "Kirchenburgenstrasse" te gaan ontwikkelen. De hoofdweg Sibiu-Medias-Sighisoara vormt, als het ware, een parelsnoer van historische gebouwen, die langs die weg en in aanliggende valleien liggen. Hopelijk zal dat bijdragen in het helpen het enorme unieke cultuurhistorisch erfgoed te bewaren.

door: Ton van Rijen 2004

Axente Sever (Frauendorf) als model voor een wetenschappelijke restauratie

De door milieuverontreiniging zwaar beschadigde weerkerk van Frauendorf zal uitgebreid gerestaureerd worden. Het project wordt gedragen door de Duitse Milieu Stichting (DBU= Deutsche Bundesstiftung Umwelt).

Thans vindt een wetenschappelijk onderzoek plaats van de historische bouwresten, meldt de Hermannstadter Zeitung (Duitse krant van Sibiu) van 14 oktober op blad 1. Tientallen jarenlang hebben vuil en gif uit de schoorsteenpijpen van Copsa Mica zich vastgezet op de weerkerk van Frauendorf. Een team, bestaande uit twee restaurateurs, een geoloog, en medewerkers van de duitse firma “ProDenkmal” zullen nog voor het einde van het jaar verslag uitbrengen van de toestand van het hele gebouw. De restauratie zal dan in een tweede fase uitgevoerd worden in de jaren 2006 en 2007; ProDenkmal zal daarbij samenwerken met het architectenbureau van Fabini uit Sibiu. Er zijn overigens plannen gemaakt om een klein streekmuseum in te richten in de muren van de burcht en voor logeerkamers in de voormalige graanvoorraadkamers. Het project, dat als een voorbeeldfunctie dient, wordt behalve door de Duitse Milieu Stichting ook gefinancierd door de Siebenbürgische-Sächsische Stiftung (Duitse Stichting van Transsylvanië) in München en de Nederlandse Stichting “Opération Villages Romains”.

uit: de Siebenbürgische Zeitung online van 28 november 2005